©2018 Учебные документы
Рады что Вы стали частью нашего образовательного сообщества.

في غزوة حنين - اللؤلؤ والمرجان فيما اتفق عليه الشيخان المؤلف : محمد فؤاد بن عبد الباقي بن صالح بن محمد Əl-Lulu Vəl Mərcan


في غزوة حنين


Huneyn Döyüşü


حديث الْبَرَاءِ، وَسَأَلَهُ رَجُلٌ: أَكُنْتُمْ فَرَرْتُمْ يَا أَبَا عُمَارَةَ يَوْمَ حُنَيْنٍ قَالَ: لاَ، وَاللهِ مَا وَلَّى رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلكِنَّهُ خَرَجَ شُبَّانُ أَصْحَابِهِ وَأَخِفَّاؤُهُمْ حُسَّرًا لَيْسَ بِسِلاَحٍ، فَأَتَوْا قَوْمًا رُمَاةً، جَمْعَ هَوَازِنَ وَبَنِي نَصْرٍ، مَا يَكَادُ يَسْقُطُ لَهُمْ سَهْمٌ، فَرَشَقُوهُمْ رَشْقًا مَا يَكَادُونَ يُخْطِئُون فَأَقْبَلُوا هُنَالِكَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَهُوَ عَلَى بَغْلَتِهِ الْبَيْضَاءِ وَابْنُ عَمِّهِ، أَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ يَقُودُ بِهِ؛ فَنَزَلَ وَاسْتَنْصَرَ؛ ثُمَّ قَالَ: أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ أَنَا ابْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبْ ثُمَّ صَفَّ أَصْحَابَهُ
1163. Əbu İshaq rəvayət edir ki, bir kişi əl-Bəranın  yanına gələrək dedi: “Ey Əbu Umara, siz Hüneyn günü (döyüşdən) qaçdınızmı?”. O: “Xeyr, Vallahi Peyğəmbər  qaçmadı. Lakin bu da var ki, onun səhabələrindən cavanları zirehsiz, silahsız olaraq (döyüşə) çıxdılar. Gözəl atıcılıq məharəti olan Həvazin və Bəni Nasr topluluğu olan atıcılardan (oxatan) ibarət bir qövmə gəldilər. Onları ox yağışına tutdular. (Başqa rəvayətdə: Sanki bu oxlar çəyirtkə sürüsü kimi idi). Onların sıraları dağıldı. Bundan sonra gənc səhabələr oradan Peyğəmbərin  yanına döndülər. Peyğəmbər  ağ qatırın üzərində idi. Əmisi oğlu Əbu Sufyan (onu miniyindən) düşürdü. Peyğəmbər: “Mən Peyğəmbərəm, yalan yox! Mən AbdulMuttalibin oğluyam. Sonra da səhabələrini hərb üçün səflərini düzdü”. (Buxari 2930, Muslim 4715, 1776/78)
حديث الْبَرَاءِ، وَسَأَلَهُ رَجُلٌ مِنَ قَيْسٍ: أَفَرَرْتُمْ عَنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ حُنَيْنٍ فَقَالَ: لكِنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمْ يَفِرَّ كَانَتْ هَوازِنُ رُمَاةً، وَإِنَّا لَمَّا حَمَلْنَا عَلَيْهِمْ انْكَشَفُوا فَأَكْبَبْنَا عَلَى الْغَنائِمِ، فَاسْتُقْبِلْنَا بِالسِّهَامِ وَلَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى بَغْلَتِهِ الْبَيْضَاءَ، وَإِنَّ أَبَا سُفْيَانَ آخِذٌ بِزَمَامِهَا، وَهُوَ يَقُولُ: أَنَا النَّبِيُّ لا كَذِبْ
1164. Bəra  deyir ki, Qeys qəbiləsindən bir kişi: “Sizlər Huneyn günü Rəsulullahın  yanından qaçdınızmı?” deə soruşdu. Bəra: “Bizlər qaçdıq, lakin Peyğəmbər  qaçmadı. Həvazin qəbiləsi mahir ox atandırlar. Biz döyüş meydanında bunların üzərinə hücum etdikdə onlar dağılışdılar. Bizlər də qənimətlər üzərinə düşdük. Bu an Həvazin tərəfdən ox yağışı ilə qarşılaşdıq. And içirəm ki, mən Peyğəmbəri  ağ qatırın üzərində gördüm. Əbu Sufyan da qatırın ipini tuturdu. Bu an Peyğəmbər: “Mən Peyğəmbərəm, yalan yox! Mən AbdulMuttalib oğluyam!” dedi. (Buxari 4317, Muslim 4717, 1776/80)

غزوة الطائف


Taif Döyüşü


حديث عَبْدِ اللهِ بْنِ عُمْرِو، قَالَ: لَمَّا حَاصَرَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الطَّائِفَ فَلَمْ يَنَلْ مِنْهُمْ شَيْئًا، قَالَ: إِنَّا قَافِلُونَ إِنْ شَاءَ اللهُ فَثَقُلَ عَلَيْهِمْ، وَقَالُوا: نَذْهَبُ وَلاَ نَفْتَحُهُ وَقَالَ مَرَّةً، نَقْفُلُ فَقَالَ: اغْدُوا عَلَى الْقِتَالِ فَغَدَوْا، فَأَصَابَهُمْ جِرَاحٌ فَقَالَ: إِنَّا قَافِلُونَ غَدًا إِنْ شَاءَ اللهُ فَأَعْجَبَهُمْ فَضَحِكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
1165. Abdullah İbn Ömər  demişdir: “Peyğəmbər  Taifi mühasirəyə aldıqdan sonra heç bir şeyə nail olmadıqda dedi: “Əgər Allah istəsə, biz (Mədinəyə) qayıdacağıq.” Bu (söz) əshabələrə ağır gəldi və onlar dedilər: “Doğrudanmı biz bu (şəhəri) fəth etmədən çıxıb gedəcəyik?” Onda Peyğəmbər  buyurdu: “Elə isə gedin vuruşun!” Onlar döyüşə atıldılar, (lakin onların çoxu döyüşdə) yaralandı. Belə olduqda Peyğəmbər : “Əgər Allah istəsə, biz geri qayıdacağıq”- dedi və bu (söz) əshabələrin xoşuna gəldi. Onda Peyğəmbər  gülümsədi.” (Buxari 4325, Muslim 4720, 1778/82)

إزالة الأصنام من حول الكعبة


Kəbənin Ətrafından Bütlərin Götrülməsi


حديث عَبْدِ اللهِ بْنِ مَسْعُودٍ رضي الله عنه، قَالَ: دَخَلَ النَبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَّةَ، وَحَوْلَ الْكَعْبَةِ ثَلاَثُمِائَةٍ وَسِتُّونَ نُصُبًا، فَجَعَلَ يَطْعَنُهَا بِعُودٍ فِي يَدِهِ، وَجَعَلَ يَقُولُ: (جَاء الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ) الآيَةَ
1166. Abdullah İbn Məsud  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  Məkkəyə daxil oldu. Kəbənin ətrafında üç yüz altımış büt var idi. O əlindəki ağacla onlara (gözlərinə) batırır və belə buyurdu:

“De: Haqq (İslam) gəldi, batil (şirk və küfr) yox oldu. Çünki batil (öz-özlüyündə) yoxluğa (heçliyə) məhkumdur!”. (əl-İsra 81).

(Buxari 2478, Muslim 4725, 1781/87)

صلح الحديبية في الحديبية


Hudeybiyyədə Olan Hudeybiyyə Sülhü


حديث الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ: لَمَّا صَالَحَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَهْلَ الْحُدَيْبِيَةِ، كَتَبَ عَلِيٌّ بَيْنَهُمْ كِتَابًا، فَكَتَبَ: مُحَمَّدٌّ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ الْمُشْرِكُونَ: لاَ تَكْتُبْ مُحَمَّدٌ رَسُول اللهِ، لَوْ كُنْتَ رَسُولاً لَمْ نُقَاتِلْكَ، فَقَالَ لِعَلِيٍّ: امْحُهُ فَقَالَ عَلِيٌّ: مَا أَنَا بِالَّذِي أَمْحَاهُ فَمَحَاهُ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ، وَصَالَحَهُمْ عَلَى أَنْ يَدْخُلَ هُوَ وَأَصْحَابُهُ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، وَلاَ يَدْخُلُوهَا إِلاَّ بِجُلُبَّانِ السِّلاَحِ فَسَأَلُوهُ: مَا جُلُبَّانُ السِّلاَحِ فَقَالَ: الْقِرَابُ بِمَا فِيهِ
1167. Bəra İbn Azib  rəvayət edir ki, Hudeybiyyədə müşriklərlə müqaviləsinə qərar verdiyi zaman tərəflər arasnda sülh müqaviləsini Əli  yazırdı. Əli: “Muhəmməd Allahın Rəsuludur” yazdı. Müşriklər: “Sən Allahın elçisi Muhəmməd” yazma, biz sənin Rəsul olduğunu qəbul etsəydik səninlə döyüşməzdik. Peyğəmbər  Əliyə: “Rəsulullah sözünü sil” deyə buyurdu. Əli: “Mən onu silmərəm” dedi. Bundan sonra Rəsulullah  özü öz əli ilə onu sildi. Və gələn il özü ilə səhabələri Məkkəyə girib üç gün qalmağı və ora yalnız silahlarının ağızlarını bağlamış halda girmələri üzrə Məkkə əhli ilə sülh bağladı”. Ravi: “Culubbənus Silah” nədir? deyə soruşdular. (Silahın) ağzının örtüyüdür (silah qabı)” dedi. (Buxari 2698, Muslim 4729, 1783/90)
حديث سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ: كُنَّا بِصِفِّينَ، فَقَامَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ، فَقَالَ: أَيُّهَا النَّاسُ اتَّهِمُوا أَنْفُسَكُمْ، فَإِنَّا كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ الحُدَيْبِيَةِ وَلَوْ نَرَى قِتَالاً لَقَاتَلْنَا، فَجَاءَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَهُمْ عَلَى الْبَاطِلِ فَقَالَ: بَلَى فَقَالَ: أَلَيْسَ قَتْلاَنَا فِي الْجَنَّةِ وَقَتْلاَهُمْ فِي النَّارِ قَالَ: بَلَى قَالَ: فَعَلَى مَا نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا أَنَرْجِعُ وَلَمَّا يَحْكُمِ اللهُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ فَقَالَ: ابْنَ الْخطَّابِ إِنِّي رَسُولُ اللهِ وَلَنْ يُضَيِّعَنِي الله أَبَدًا فَانْطَلَقَ عُمَرُ إِلَى أَبِي بَكْرٍ، فَقَالَ لَهُ مِثْلَ مَا قَالَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؛ فَقَالَ: إِنَّهُ رَسُولُ اللهِ وَلَنْ يُضَيِّعَهُ اللهُ أَبَدًا فَنَزَلَتْ سُورَةُ الْفَتْحِ، فَقَرَأَهَا رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى عُمَرَ إِلَى آخِرِهَا فَقَالَ عُمَرُ: يَا رَسُولَ اللهِ أَو فَتْحٌ هُوَ قَالَ: نَعَمْ
1168. Əbu Vail deyir ki, Siffin günü Səhl İbn Huneyf  ayağa qalxıb dedi: “Ey insanlar! Öz nəfslərinizi qınayın (töhmət edin). Bizlər Hudeybiyyə günü Rəsulullahın  yanında idik. Əgər bizlər hərb etməyi xeyirli bilsəydik heç şübhəsiz ki, hərb edərdik. Ömər  gəldi və: “Ya Rəsulullah! Onlar (müşriklər) batil üzərində, bizlər isə haqq üzərində deyilikmi?” ded. Peyğəmbər: “Bəli, biz haqq üzərindəyik” deyə buyurdu. Ömər: “Bizim ölülərimiz Cənnətdə, onların ölüləri atəşdə deyilmi?” dedi. Peyğəmbər: “Bəli, belədir” deyə buyurdu. Ömər: “Elə isə nə üçün nöqsan və qüsurların dinimizə daxil olmasına imkan verməliyik?» deyə soruşdu. Peyğəmbər: “Ey Xattabın oğlu! Həqiqətən mən Allahın elçisiyəm və heç vaxt Ona asi olmuram! Məhz Allah mənə yardım edir!» deyə cavab verdi. Sonra mən Əbu Bəkrin  yanına gəlib ona da Peyğəmbərə  söylədiklərimin eynisini söylədim. Əbu Bəkr: «Ey insan! Həqiqətən o Allahın elçisidir və heç vaxt Rəbbinə asi olmur! Allah onun yardımçısıdır. Ravi: “Bu hadisədən sonra Fəth surəsinin ayələri nazil oldu. Peyğəmbər  dərhal Ömərə  xəbər göndərdi və bunu ona oxudu!». Ömər: «Ya Rəsulullah! Fəth budurmu? Deyə soruşdu. Peyğəmbər: «Bəli!» deyincə (Ömərin  qəlbi rahatlandı. Zuhri xəbər verir ki, Ömər: «Bu əməlimdən sonra (kəffarə olaraq) bir çox xeyirli işlər görmüşdüm)». (Buxari 3182, Muslim 4733, 1785/94)

غزوة أحد


Əhzab Döyüşü


حديث سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ رضي الله عنه، أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ جُرْحِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ أُحُدٍ فَقَالَ: جُرِحَ وَجْهُ النَبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ، وَهُشِمَتِ الْبَيْضَةُ عَلَى رَأْسِهِ؛ فَكَانَتْ فَاطِمَةُ، عَلَيْهَا السَّلاَمُ، تَغْسِلُ الدَّمَ، وَعَلِيٌّ يُمْسِكُ؛ فَلَمَّا رَأَتْ أَنَّ الدَّمَ لاَ يَزِيدُ إِلاَّ كَثْرَةَ، أَخَذَتْ حَصِيرًا فَأَحْرَقَتْهُ حَتَّى صَارَ رَمَادًا، ثُمَّ أَلْزَقَتْهُ، فَاسْتَمْسَكَ الدَّمُ
1169. Səhl İbn Sad  rəvayət edir ki, məndən Peyğəmbərin  Uhud günü yaralanması barədə soruşuldu. Mən: “Peyğəmbərin  üzü yaralandı, dişi sınmışdır, başında olan zirehi yarıldı. Fatimə qanı yuyur, Əli  də məsh edirdi. Qanın artdığını gördükdə bir parça həsir götürüb onu kül olana qədər saydırdı və sonra külü yaranın üzəinə yapışdırdı və qad dayandı”. (Buxari 2911, Muslim 4743, 1790/101)
حديث عَبْدِ اللهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ: كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْكِي نَبِيًّا مِنَ الأَنْبِيَاءِ، ضَرَبَهُ قَوْمُهُ فَأَدْمَوْهُ، وَهُوَ يَمْسَحُ الدَّمَ عَنْ وَجْهِهِ وَيَقُولُ: (اللهُمَّ اغْفِرْ لِقَوْمِي فَإِنَّهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ)
1170. Abdullah İbn Məsud  demişdir: “Mən sanki Peyğəmbərin  peyğəmbərlərdən birinin başına gələn hadisəni danışdığını görürəm. Həmqəbilələri onu döyüb al-qana boyamış, o isə qanı üzündən silə-silə (dua edib) demişdir: “Allahım, mənim həmqəbilələrimi bağışla, çünki onlar (haqqı) bilmirlər!” (Buxari 3477, Muslim 4747, 1792/105)

اشتداد غضب الله على من قتله رسول الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ


Peyğəmbərin  Öldürdüyü Kimsəyə Allahın Qəzəbi Şiddətli Olacaqdır


حديث أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: اشْتَدَّ غَضَبُ اللهِ عَلَى قَوْمٍ فَعَلُوا بِنَبِيِّهِ يُشِيرُ إِلَى رَبَاعِيَتِهِ اشْتَدَّ غَضَبُ اللهِ عَلَى رَجُلٍ يَقْتُلهُ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَبِيلِ اللهِ
1171. Əbu Hureyra  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  (əli ilə) ön dişlərinə işarə edib demişdir: “Peyğəmbərinə  bunu edən millətə Allah bərk qəzəblənmişdir. Həmçinin, Rəsulullahın Allah yolunda öldürdüyü kimsəyə Allah bərk qəzəblənmişdir.” (Buxari 4073, Muslim 4749, 1793/106)

ما لقي النبي صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ من أذى المشركين والمنافقين


Peyğəmbərin  Qarşılaşdığı Müşrik Və Münafiqlərin Əziyyətləri


حديث عَبْدِ اللهِ بْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ النَبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي عِنْدَ الْبَيْتِ، وَأَبُو جَهْلٍ وَأَصْحَابٌ لَهُ جُلُوسٌ؛ إِذْ قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: أَيُّكُمْ يَجِىءُ بِسَلَى جَزُورِ بَنِي فُلاَنٍ فَيَضَعُهُ عَلَى ظَهْرِ مُحَمَّدٍ إِذَا سَجَدَ فَانْبَعَثَ أَشْقَى الْقَوْمِ، فَجَاءَ بِهِ، فَنَظَرَ حَتَّى سَجَدَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَضَعَهُ عَلَى ظَهْرِهِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ وَأَنَا أَنْظُرُ لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا، لَوْ كَانَ لِي مَنَعَةٌ قَالَ: فَجَعَلُوا يَضْحَكُونَ وَيُحِيلُ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ، وَرَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَاجِدٌ لاَ يَرْفَعُ رأْسَهُ حَتَّى جَاءَتهُ فَاطِمَةُ، فَطَرَحَتْ عَنْ ظَهْرِهِ، فَرَفَعَ رَأْسَهُ ثُمَّ قَالَ: اللهُمَّ عَلَيْكَ بِقُرَيْشٍ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ فَشَقَّ عَلَيْهِمْ إِذْ دَعَا عَلَيْهِمْ قَالَ: وَكَانُوا يُرَوْنَ أَنَّ الدَّعْوَةَ فِي ذَلِكَ الْبَلَدِ مُسْتَجَابَةٌ ثُمَّ سَمَّى: اللهُمَّ عَلَيْكَ بِأَبِي جَهْلٍ، وَعَلَيْكَ بِعُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، وَشَيْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، وَالْوَلِيدِ بْنِ عُتْبَةَ، وَأُمَيَّةَ بْنِ خَلَفٍ، وَعُقْبَةَ بْنَ أَبِي مُعَيْطٍ وَعَدَّ السَّابِعَ فَلَمْ يَحْفَظْهُ قَالَ: فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدْ رَأَيْتُ الَّذِين عَدَّ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَرْعَى فِي الْقَلِيبِ، قَلِيبِ بَدْرٍ
1172. Abdullah İbn Məsud  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  Kəbənin yanında namaz qılarkən Əbu Cəhl və onun dostları (yaxınlıqda bir yerdə) oturmuşdular. Onlardan biri digərlərinə: “Hansı biriniz filan qəbilənin (kəsdiyi) dişi dəvənin döl qişasını gətirib Muhəmməd səcdə edərkən onun belinə qoya bilər?” dedi. Onların ən bədbəxti gedib onu gətirdi və bir az gözlədi. Nəhayət, Peyğəmbər  səcdə etdikdə onu Peyğəmbərin  belinə – kürəklərinin arasına qoydu. Mən (bunu) görürdüm, lakin qarşısını almağa qadir deyildim. Kaş (bunun) qarşısını ala biləcək qədər gücüm olaydı. (Abdullah İbn Məsud  rəvayətinə davam edib) dedi: “Onlar (barmaqla) bir-birlərinə işarə edərək gülməyə başladılar. Allahın Elçisi  isə səcdədən başını qaldırmırdı. Nəhayət, Fatimə onun yanına gəldi və (qişanı) belindən götürüb kənara atdı. Peyğəmbər  başını qaldırdı və (namazı bitirdikdən) sonra üç dəfə: “Allahım, Qureyşin cəzasını ver!” dedi. Peyğəmbərin  bəddua etməsi onlara pis təsir etdi. Çünki onlar bu şəhərdə edilən bədduanın qəbul olunacağına inanırdılar. Sonra Peyğəmbər  adbaad sayaraq: “Allahım, Əbu Cəhlin cəzasını ver! Utbə İbn Rəbiyənin, Şeybə İbn Rəbiyənin, Vəlid İbn Utbənin, Umeyyə İbn Xələfin və Uqbə İbn Əbu Muitin cəzasını ver!” dedi.”O, yeddincisinin də adını çəkdi, lakin (ravi) bunu yadda saxlaya bilmədi.(Abdullah İbn Məsud  rəvayətinə davam edib) dedi: “Canım Əlində olan Allaha and olsun ki, Allahın Elçisinin  adlarını çəkdiyi kəsləri Bədr (Mədinədən 150 km aralıqda yerləşən yer) quyularından birində yerə sərilmiş gördüm.” (Buxari 240, Muslim 4750, 1794/107)
حديث عَائِشَةَ، زَوْجِ النَبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، أَنَّهَا قَالَتْ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: هَلْ أَتَى عَلَيْكَ يَوْمٌ كَانَ أَشَدَّ مِنْ يَوْمِ أُحُدٍ قَالَ: لَقَدْ لَقِيتُ مِنْ قَوْمِكِ مَا لَقِيتُ، وَكَانَ أَشَدُّ مَا لَقِيتُ مِنْهُمْ يَوْمَ الْعَقَبَةِ، إِذْ عَرَضْتُ نَفْسِي عَلَى ابْنِ عَبْدِ يَالِيلَ بْنِ عَبْدِ كُلاَلٍ فَلَمْ يُجِبْنِي إِلَى مَا أَرَدْتُ فَانْطَلَقْتُ وَأَنَا مَهْمُومٌ عَلَى وَجْهِي، فَلَمْ أَسْتَفِقْ إِلاَّ وَأَنَا بِقَرْنِ الثَّعَالِبِ، فَرَفَعْتُ رَأْسِي فَإِذَا أَنَا بِسَحَابَةٍ قَدْ أَظَلَّتْنِي، فَنَظَرْتُ فَإِذَا فِيهَا جِبْرِيلُ، فَنَادَانِي فَقَالَ: إِنَّ اللهَ قَدْ سَمِعَ قَوْلَ قَوْمِكَ لَكَ وَمَا رَدُّوا عَلَيْكَ، وَقَدْ بَعَثَ إِلَيْكَ مَلَكَ الْجِبَالِ لِتَأْمُرَهُ بِمَا شِئْتَ فِيهِمْ فَنَادَانِي مَلَكُ الْجِبَالِ فَسَلَّمَ عَلَيَّ، ثُمَّ قَالَ: يَا مُحَمَّدُ فَقَالَ ذَلِكَ فِيمَا شِئْتَ إِنْ أُطَبِّقَ عَلَيْهِمُ الأَخْشَبَيْنِ؛ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: بَلْ أَرْجُو أَنْ يُخْرِجَ اللهُ مِنْ أَصْلاَبِهِمْ مَنْ يَعْبُدُ اللهَ وَحْدَهُ، لاَ يُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا
1173. (Bir dəfə) Peyğəmbərin  zövcəsi Aişə  Peyğəmbərdən  soruşdu: “Sənin Uhud günündən daha ağır bir günün olubmu?” Peyğəmbər  dedi: “Mən artıq sənin həmqəbilələrindən (ərəblərdən) çəkdiyimi çəkmişəm. Ən çox əziyyət çəkdiyim (gün) isə Əqəbə günü (Taifdə) olmuşdur. O vaxt ki, mən ibn AbduYaleyl İbn AbduKulalədən (Səqif qəbiləsinin başçılarından biri) mənə himayə olmağı xahiş etdim, lakin o mənə dəstək vermədi. Mən iztirab çəkə-çəkə geri döndüm və ancaq Qərnis-Səalibə (dağ adı) gəlib çatdıqda özümə gəldim. Həmin vaxt mən başımı yuxarı qaldırıb üstümə kölgə salan bir bulud gördüm. Mən buluda diqqət yetirdikdə içində Cəbraili gördüm. O məni səsləyib dedi: “Allah sənin həmqəbilələrinin nə dediklərini və sənə necə rədd cavabı verdiklərini eşitdi. Rəbbin dağlar mələyini sənin yanına göndərib ki, onları (bəlaya düçar etmək) xüsusunda istədiyini bu mələyə əmr edəsən”. Dağlar mələyi mənə salam verdikdən sonra dedi: “Ey Muhəmməd, nə istəyirsənsə, (buyur)! İstəyirsənsə, bu iki dağı (Məkkədə olan Əbu Qubeys və Queyqian) onların başına uçurdum!”. Peyğəmbər: “Xeyr, mən ancaq onu diləyirəm ki, Allah onların belindən Tək Allaha ibadət edən və Ona heç bir şeyi şərik qoşmayan kimsələr gətirsin!” (Buxari 3231, Muslim 4754, 1795/11)
حديث جُنْدُبِ بْنِ سُفْيَانَ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ فِي بَعْضِ الْمَشَاهِدِ، وَقَدْ دَمِيَتْ إِصْبَعُهُ، فَقَالَ: هَلْ أَنْتِ إِلاَّ إِصْبَعٌ دَمِيتِ وَفِي سَبِيلِ اللهِ مَا لَقِيتِ
1174. Cundəb İbn Süfyan  rəvayət edir ki, döyüşlərin birində Peyğəmbər  barmağından yaralandığı zaman dedi: “Sən qanayan bir barmaq deyilsənmi? Sənə üz vermiş bu müsibət Allah yolundadır!” (Buxari 2802, 6146, Muslim 4755, 1796/112)
حديث جُنْدُبِ بْنِ سُفْيَانَ رضي الله عنه، قَالَ: اشْتَكَى رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمْ يَقُمْ لَيْلَتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا فَجَاءَتِ امْرَأَةٌ، فَقَالَتْ: يَا مُحَمَّدُ إِنِّي لأَرْجُو أَنْ يَكُونَ شَيْطَانُكَ قَدْ تَرَكَكَ، لَمْ أَرَهُ قَرِبَكَ مَنْذُ لَيْلَتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا فَأَنْزَلَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ (وَالضُّحى وَاللَّيْلِ إِذَا سَجى مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى)
1175. Cundub İbn Sufyan  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  iki və ya üç gecə rahatsız (xəstə) olduğu üçün yerindən qalxmadı. Bir qadın gələrək: “Ey Muhəmməd! Mən ümüd edirəm ki, şeytan səni tərk edib. Görürəm ki, iki və ya üç gündür sənə yaxınlaşmır” dedi. Bundan sonra Allah:

And olsun səhərə!

And olsun sakitləşən gecəyə!

Rəbbin nə səni tərk etmişdi, nə də sənə acığı tutmuşdu”. (əd-Duha 1-3)”.

(Buxari 4950, Muslim 4758, 1797/115)

في دعاء النبيّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إلى الله وصبره على أذى المنافقين


Peyğəmbərin  Allaha Dua etməsi Və Münafiqlərin Əziyyətinə Səbr Etmək


حديث أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَكِبَ حِمارًا، عَلَيْهِ إِكَافٌ، تَحْتهُ قَطِيفَةٌ فَدَكِيَّةٌ، وَأَرْدَفَ وَرَاءَهُ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ، وَهُوَ يَعُودُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ فِي بَنِي الْحارث بْنِ الْخَزْرَجِ، وَذَلِكَ قَبْلَ وَقْعَةِ بَدْرٍ حَتَّى مَرَّ فِي مَجْلِسٍ فِيهِ أَخْلاَطٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ وَالْمُشْرِكِينَ، عَبَدَةِ الأَوْثَانِ، وَالْيَهُودِ؛ وَفِيهِمْ عَبْدُ اللهِ بْنُ أُبَيٍّ بْنُ سَلُولَ وَفِي الْمَجْلِسِ عَبْدُ اللهِ بْنُ رَوَاحَةَ، فَلَمَّا غَشِيَتِ الْمَجْلِسَ عَجَاجَةُ الدَّابَّةِ، خَمَّرَ عَبْدُ اللهِ بْنُ أُبَيٍّ أَنْفَهُ بِرِدَائِهِ، ثُمَّ قَالَ: لاَ تُغَبِّرُوا عَلَيْنَا فَسَلَّمَ عَلَيْهِمُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، ثُمَّ وَقَفَ فَنَزَلَ فَدَعَاهُمْ إِلَى اللهِ وَقَرَأَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنَ فَقَالَ عَبْدُ اللهِ بْنُ أُبَيٍّ بْنُ سَلُولَ: أَيُّهَا الْمَرْءُ لاَ أَحْسَنَ مِنْ هذَا، إِنْ كَانَ مَا تَقُولُ حَقًّا، فَلاَ تُؤْذِنَا فِي مَجَالِسِنَا، وَارْجِعْ إِلَى رَحْلِكَ، فَمَنْ جَاءَكَ مِنَّا فَاقْصُص عَلَيْه قَالَ ابْنُ رَوَاحَةَ: اغْشَنَا فِي مَجَالِسِنَا، فَإِنَّا نُحِبُّ ذَلِكَ فَاسْتَبُّ الْمُسْلِمُونَ وَالْمُشْرِكُونَ وَالْيَهُودُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَتَوَاثَبُوا؛ فَلَمْ يَزَلِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُخَفِّضُهُمْ ثُمَّ رَكِبَ دَابَّتَهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ: أَيْ سَعْدُ أَلَمْ تَسْمَعْ مَا قَالَ أَبُو حُبَابٍ يُرِيدُ عَبْدَ اللهِ بْنَ أُبَيٍّ قَالَ كَذَا وَكَذَا قَالَ اعْفُ عَنْهُ يَا رَسُولَ اللهِ وَاصْفَحْ، فَوَاللهِ لَقَدْ أَعْطَاكَ اللهُ الَّذِي أَعْطَاكَ، وَلَقَدِ اصْطَلَحَ أَهْلُ هذِهِ الْبَحْرَةِ عَلَى أَنْ يُتَوِّجُوهُ فَيعَصِّبُونَهُ بِالْعِصَابَةِ فَلَمَّا رَدَّ اللهُ ذَلِكَ بِالْحَقِّ الَّذِي أَعْطَاكَ، شَرِقَ بِذلِكَ، فَذلِكَ فَعَلَ بِهِ مَا رَأَيْتَ فَعفَا عَنْهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
1176. Usamə İbn Zeyd  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  üzərində palan olan eşşəyin tərkinə mindi. Altında Fədək (yer adı) məxməri var idi. Usaməni  də tətkinə aldı. O, Bəni Həris İbn Xəzrəc qəbiləsindən olan Sad İbn Ubadəni  ziyarətə gedirdi. Bu, Bədr döyüşündən əvvəl idi. Nəhayət müsəlmanlar, bütlərə ibadət edən müşriklər, yəhudilər, Abdullah İbn Ubey və Abdullah İbn Əlu Rəvaha olan bir məclisin yanından keçdi. Heyvanın qaldırdığı toz-torpaq məclisi bürüdükdə, Abdullah İbn Ubey ridası ilə burnunu tutaraq belə dedi: “Üzərimizi tozlamayın!”. Peyğəmbər  onlara salam verdi. Sonra dayandı və minikdən düşdü. Onları Allahın (dininə, yoluna) dəvət etdi və onlara Quran oxudu”. Abdullah İbn Ubey dedi: “Ey Adam! Bundan gözəl bir şey yoxdu! Əgər dediklərin haqdırsa, bizə məclismizdə əziyyət etmə! Yerinə (evinə) dön! Bizdən kim yanına gəlsə, ona danışarsan”. Bunun müqabilində Abdullah İbn Əbu Rəvaha: “Məclisimizə gəl! Çünki biz bunu (Quran dinləməyi, dəvəti) sevirik”. Bundan sonra (ara qarışdı) müsəlmanlar, yəhudi və müşriklər bir-birilərini söyməyə başladılar. Hətta bir-birinin üzərinə atılmaq istədilər. Peyğəmbər  isə onları sakitləşdirməyə çalışırdı. Sonra O miniyinə mindi. Nəhayət Sad İbn Ubadənin  yanına daxil oldu və belə buyurdu: “Ey Sad, sən Əbu Hibabın (Abdullah İbn Ubey) nə dediyini eşitmirsən? O, belə və belə dedi!”. Sad: “Ey Allahın Elçisi, onu əfv et, bağışla! Allaha and olsun ki, Allah sənə verdiyini artıq vermişdir və həqiqətən bu yerin əhalisi ona tac geydirməyə, sarğı sarımağa (padşahları olsun deyə) razılığa gəlmişdi. Allah sənə verdiyi haqq ilə onu rədd etdikdə, bu onu qəzəbləndirdi (paxıllıq etdi). Ona görə də gördüyünü etdi. Və Peyğəmbər  onu bağışladı”. (Buxari 6254, Muslim 4760, 1798/116)
حديث أَنَسٍ رضي الله عنه، قَالَ: قِيلَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْ أَتَيْتَ عَبْدَ اللهِ بْنَ أُبَيٍّ فَانْطَلَقَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَرَكِبَ حِمَارًا، فَانْطَلَقَ الْمُسْلِمُونَ يَمْشُونَ مَعَهُ، وَهِيَ أَرْضٌ سَبِخَةٌ فَلَمَّا أَتَاهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: إِلَيْكَ عَنِّي، وَاللهِ لَقَدْ آذَانِي نَتْنُ حِمَارِكَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ مِنْهُمْ: وَاللهِ لَحِمَارُ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَطْيَبُ رِيحًا مِنْكَ فَغَضِبَ لِعَبْدِ اللهِ رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ فَشَتَمَا، فَغَضِبَ لِكلِّ وِاحِدٍ مِنْهُمَا أَصْحَابُهُ، فَكَانَ بَيْنَهمَا ضَرْبٌ بِالْجِرِيدِ وَالأَيْدِي وَالنِّعَالِ فَبَلَغَنَا أَنَّهَا أُنْزِلَتْ (وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا)
1177. Ənəs  rəvayət edir ki, (Mədinəyə gəldiyinin ilk günlərində) Peyğəmbərə: “Abdullah İbn Ubeyyin yanına gedin (İslama dəvət edin)” deyildi. Bundan sonra Peyğəmbər  bir eşşəyə minib müsəlmanlarla birlikdə Abdullah İbn Ubeyyin yanına getdilər. Gedilən yol quru bir ərazi idi. Peyğəmbər, Ubeyy tərəfə getdikdə o: “Məndən uzaq ol! Eşşəyinin qoxusu mənə əziyyət verir” dedi. Buna qarşı Ənsardan Xəzrəc qəbiləsindən bir nəfər: “Vallahi Rəsulullahın  eşşəyinin qoxusu səndən daha xoşdur” dedi. Ubeyyin tərəfindən bir nəfər ona qəzəbləndi və bu iki nəfər söyüşdülər. Hər iki tərəf bir-birilərinə qəzəbləndilər və əllərində olan xurma çubuğu, əllə bir-birilərini vurmağa başladılar”. Ayə nazil oldu:

“Əgər möminlərdən iki dəstə bir-biri ilə vuruşsa, onları barışdırın....” (əl-Hucurat 9).

(Buxari 2691, Muslim 4762, 1799/117)

قتل أبي جهل


Əbu Cəhlin Öldürülməsi


حديث أَنَسٍ رضي الله عنه، قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، يَوْمَ بَدْرٍ: مَنْ يَنْظُرُ مَا فَعَلَ أَبُو جَهْلٍ فَانْطَلَقَ ابْنُ مَسْعُودٍ، فَوَجَدَهُ قَدْ ضَرَبَهُ ابْنَا عَفْرَاءَ، حَتَّى بَرَدَ فَأَخَذَ بِلِحْيَتِهِ فَقَالَ: أَنْتَ أَبَا جَهْلٍ قَالَ: وَهَلْ فَوْقَ رَجُلٍ قَتَلَهُ قَوْمُهُ، أَوْ قَالَ: قَتَلْتُمُوهُ
1178. Ənəs İbn Malik  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  Bədr günü buyurdu: “Kim bizim üçün Əbu Cəhlin nə etdiyinə baxar?”. İbn Məsud  gedərək Afranın oğullarının onu vurduqdan sonra yerə sərildiyini gördü. Onun saqqalından yapışaraq belə dedi: “Əbu Cəhl sənsənmi?”. O: “Öz qövmünün öldürdüyü kişinin üzəində kimsə varmı? Sizin öldürdüyünüz kişinin üstündə kimsə varmı? Onu tayfası öldürdü?” cavab verdi (yəni, sizin məni öldürməniz eyib edilməz). (Əbu Micləz: Əbu Cəhl: “Kaş ki, məni əkinçi yox, başqası öldürərdi”). (Buxari 3963, Muslim 4763, 1800/118)

قتل كعب بن الأشرف طاغوت اليهود


Yəhudilərin Şeytanı Kəb İbn Əşrəfin Öldürülməsi


حديث جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: مَنْ لِكَعْبِ بْنِ الأَشْرَفِ فَإِنَّهُ قَدْ آذَى اللهَ وَرَسُولَهُ فَقَامَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ أَتُحِبُّ أَنْ أَقْتُلَهُ قَالَ: نَعَمْ قَالَ: فَأْذَنْ لِي أَنْ أَقُولَ شَيْئًا قَالَ: قُلْ فَأَتَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ، فَقَالَ: إِنَّ هذَا الرَّجُلَ قَد سَأَلَنَا صَدَقَةً، وَإِنَّهُ قَدْ عَنَّانَا، وَإِنِّي قَدْ أَتَيْتُكَ أَسْتَسْلِفُكَ قَالَ: وَأَيْضًا، وَاللهِ لَتَمَلُّنَّهُ قَالَ إِنَّا قَدِ اتَّبَعْنَاهُ فَلاَ نُحِبُّ أَنْ نَدَعَهُ حَتَّى نَنْظرَ إِلَى أَيِّ شَيْءٍ يَصِيرُ شَأْنُهُ وَقَدَ أَرَدْنَا أَنْ تُسْلِفَنَا وَسْقًا أَوْ وَسْقَيْنِ فَقَالَ: نَعَمْ، ارْهَنُونِي قَالُوا: أيَّ شَيْءٍ تُرِيدُ قَالَ: ارْهَنُونِي نِسَاءَكُمْ قَالُوا: كَيْفَ نَرْهَنُكَ نِسَاءَنَا، وَأَنْتَ أَجْمَلُ الْعَرَبِ قَالَ: فَارْهَنُونِي أَبْنَاءَكمْ قَالُوا: كَيْفَ نَرْهَنُكَ أَبْنَاءَنَا، فَيُسَبُّ أَحَدُهُمْ فَيُقَالُ رُهِنَ بِوَسْقٍ أَوْ وَسْقَيْنِ، هذَا عَارٌ عَلَيْنَا، وَلكِنَّا نَرْهَنُكَ الَّلأْمَةَ (يَعْنِي السِّلاَحَ) فَوَاعَدَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ، فَجَاءَهُ لَيْلاً وَمَعَهُ أَبُو نَائِلَةَ، وَهُوَ أَخو كَعْبٍ مِنَ الرَّضَاعَةِ فَدَعَاهُمْ إِلَى الْحِصْنِ، فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ؛ فَقَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ: أَيْنَ تَخْرُجُ هذِهِ السَّاعَةَ فَقَالَ: إِنَّمَا هُوَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ وَأَخِي أَبُو نَائِلَةَ قَالَتْ: أَسْمَعُ صَوْتًا كَأَنَّهُ يَقْطُرُ مِنْهُ الدَّمُ قَالَ: إِنَّمَا هُوَ أَخِي مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ وَرَضِيعِي أَبُو نَائِلَةَ، إِنَّ الْكَرِيمَ لَوْ دُعِيَ إِلَى طَعْنَةٍ بِلَيْلٍ لأَجَابَ قَالَ: وَيُدْخِلُ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ مَعَهُ رَجُلَيْنِ فَقَالَ: إِذَا مَا جَاءَ فَإِنِّي قَائِلٌ بَشَعَرِهِ فَأَشَمُّهُ، فَإِذَا رَأَيْتُمُونِي اسْتَمْكَنْتُ مِنْ رَأْسِهِ فَدُونَكُمْ فَاضْرِبُوهُ وَقَالَ مَرَّةً: ثُمَّ أُشِمُّكُمْ فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ مَتَوَشِّحًا، وَهُوَ يَنْفَحُ مِنْهُ رِيحُ الطِّيبِ فَقَالَ: مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ رِيحًا، أَيْ أَطْيَبَ قَالَ: عِنْدِي أَعْطَرُ نِسَاءِ الْعَرَبِ وَأَكْمَلُ الْعَرَبِ؛ فَقَالَ: أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَشَمَّ رَأْسَكَ قَالَ: نَعَمْ فَشَمَّهُ ثُمَّ أَشَمَّ أَصْحَابَهُ ثُمَّ قَالَ: أَتأْذَنُ لِي قَالَ: نَعَمْ فَلَمَّا اسْتَمْكَنَ مِنْهُ، قَالَ: دُونَكُمْ فَقَتَلُوهُ، ثُمَّ أَتَوُا النَبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرُوهُ
1179. Cabir İbn Abdullah  rəvayət edir ki, (bir dəfə) Peyğəmbər  buyurdu: “Kim Kəb İbn Əşrəfin işini bitirə bilər? Çünki o, Allaha və Onun Rəsuluna əziyyət verir.” Muhəmməd İbn Məsləmə ayağa qalxıb dedi: “Ya Rəsulullah, istəyirsən onu mən öldürüm?”. Peyğəmbər: “Bəli!” deyə buyurdu. O dedi: “İzn ver bir şey deyim”. Peyğəmbər: “De!”. Bundan sonra Muhəmməd İbn Məsləmə (bir neçə əshabə ilə birlikdə Kəbin) yanına gəlib dedi: “Bu adam (Peyğəmbər) bizdən sədəqə tələb edir və bizi çox sıxışdırır. Buna görə də mən gəlmişəm səndən borc alım.” (Kəb) dedi: “Yenə (sizi bezdirəcək). Vallahi ki, tezliklə sizin onu görməyə gözünüz olmayacaq.” (Muhəmməd İbn Məsləmə) dedi: “Artıq biz ona tabe olmuşuq. Odur ki, bu işin nə ilə qurtaracağını görməyincə biz onu tərk etmək istəmirik. İndi isə biz səndən borca bir və ya iki vəsq (ərzaq) götürmək istəyirik.” (Kəb) dedi: “Olar, amma gərək mənim yanımda girov qoyasınız.” Onlar: “Nə istəyirsən?” deyə soruşdular. (Kəb) dedi: “Qadınlarınızı yanımda girov qoyun!” Onlar (etiraz edib) dedilər: “Sən ərəblər arasında ən yaraşıqlı kişi olduğun halda biz qadınlarımızı sənin yanında necə girov qoya bilərik?!” (Kəb) dedi: “Onda uşaqlarınızı yanımda girov qoyun!” Onlar (yenə etiraz edib) dedilər: “Biz uşaqlarımızı sənin yanında necə girov qoya bilərik?! Axı, sonra kimsə onları təhqir edib: “(Budur) bir və ya iki vəsq (ərzaq) müqabilində girov qoyulanlar!” deyəcək, beləliklə də, bizim üzümüzü qara edəcək. (Gəlsənə) biz öz silahlarımızı girov qoyaq.” Onlar (bir müddət sonra) görüşməyə vədələşdilər. Gecə (Muhəmməd İbn Məsləmə) Kəbin süd qardaşı Əbu Nailə ilə birlikdə onun yanına gəldi. (Kəb) onları öz istehkamına dəvət etdi və özü də onların yanına endi. Gedəndə arvadı ondan: “Bu vaxt hara gedirsən?” deyə soruşdu. (Kəb) dedi: “(Gələnlər) ancaq Muhəmməd İbn Məsləmə və mənim (süd) qardaşım Əbu Nailədir.” Arvad dedi: “Mən bir səs eşidirəm, sanki nədənsə qan damır.” (Kəb) dedi: “(Bu) sadəcə Muhəmməd İbn Məsləmə və süd qardaşım Əbu Nailədir. Həqiqətən, alicənab adam gecə vaxtı vurulmağa çağırılmış olsa belə, cağırışa cavab verməlidir.” (Cabir İbn Abdullah) dedi: “Muhəmməd İbn Məsləmə özü ilə bərabər içəri iki nəfər də keçirdi.” (Digər rəvayətdə deyilir ki, bunlar: Əbu Əbs İbn Cəbr, Haris İbn Ovs və Abbad İbn Bişr idi.) Amr dedi: “Muhəmməd İbn Məsləmə ilə birlikdə iki nəfər gəlmişdi. O, həmin iki nəfərə dedi: “Kəb gələndə mən onun başından tutub onu iyləyəcəyəm. Mənim onun başından bərk yapışdığımı görsəniz dərhal gəlib onun boynunu vurarsınız.” (Digər rəvayətdə): “Sonra (onun başını sizə tərəf çəkəcəyəm ki,) siz də iyləyəsiniz.” Kəb əbasına bürünmüş halda onların yanına endi. Ondan xoş ətir qoxusu gəlirdi. (Muhəmməd İbn Məsləmə) dedi: “Mən indiyədək bundan gözəl ətir görməmişəm”. Kəb: “(Evimdə) ərəb qadınları arasında ən yaxşı ətir seçən və (ümumiyyətlə) ərəblər içərisində ən ağıllı-kamallı bir (qadın) var.” (Muhəmməd İbn Məsləmə) dedi: “İcazə verirsənmi, sənin başını iyləyim?” O: “Bəli!” dedi. Muhəmməd İbn Məsləmə onun başını iylədi, sonra dostlarına da təklif etdi. Sonra yenə: “İzn verirsənmi, (başını iyləyim)?” deyə soruşdu. O: “Bəli!” dedi. Elə ki Muhəmməd İbn Məsləmə onun başından bərk yapışdı, (dostlarına): “Növbə sizindir!” deyə buyurdu, (onlar da Kəbin üstünə cumub) onu öldürdülər. Sonra da Peyğəmbərin  yanına gəlib əhvalatı ona danışdılar.” (Buxari 4037, Muslim 4765, 1801/119)
?


-----bektemn-ou-dstemelk.html

-----bismillir-rahmnir.html

-----cfg--edfwsg-2.html

-----consulate-general-of.html

-----ekolozhi.html


3.Провизор. Провизор - Роль Провизора В Обеспечении Работы Аптечного Учреждения
«Оуэнс-Иллинойс Инк.» - Фостер Р. Ф 81 Обновление Производства: Атакующие Выигры­Вают: Пер С Англ./ Общ Ред И Вступ...
ЗаңЫмен 1-1-ТармақПен ТолықТырылды; 2011.03.12. № 505-ІV ҚР ЗаңЫмен - ҚАзақСтан Республикасының Экологиялық Кодексі
GebAA: Nia Kolekto De Libroj - Bet 168
Baba Babazadə - SəHifə 4
Al-Lulu VəL-MəRcan - SəHifə 208
НР № 0255-П - Державний Реєстр Телерадіоорганізацій України (Станом На 1 Січня 2010 Року) М. Київ 2009 Рік Зміст
Katarakta Siva Mrena
616.3 ПАТОЛОГІЯ ТРАВНОЇ СИСТЕМИ - Херсонська Обласна Наукова
Воздушный Транспорт - Территориального Планирования Генеральный План